دست خودمون نیست.
زندگی از یه جایی خودش شروع میکنه و یه جورایی خودش هم تموم میکنه.
به هر حال آدم نباید بددهن باشه!

این روزها، سختترین لحظههای عمر مناند. روزهایی پراضطراب و لحظههایی با استرسهایی تمام نشدنی. برخوردهایی عجیب و تحمّل ناپذیر و حرفهایی آزاردهنده که بیپروا به سمت من شلیک میشوند. ما بین اینهمه حرف و نگاه و رفتار، تقریباً کم آوردهام. من لابلای روزمرگیِ این عصر سختگیر، گیرِ مُشتی عقدهای افتادهام. لحنِ طلبکارانهی اطرافیان، ماهیت آدمیزادی را هم انگار زیر سؤال میبرد. همه چیز خوب است جز رفتار و تحرکات من. همه چیز درست است جز نوع فکر کردن من. اینجا دقیقاً چه خبر شده؟! کاش در بین اینهمه سکوت، غرق همان تاریخِ گذشتهی از دست رفته میش

از شعبده باز هم کاری ساخته نیست گیرم طناب بکشد از دل من تا دل تو گیرم با دست هایی به پهلو باز که معلوم نیست برای حفظ تعادل است یا برای بغل کردن تو تمام طناب را راه بروم و نیفتم از دهان تو! گیرم گرم بنوشی ام گرم بپوشی ام گرم ببوسی ام گرم تر... یا گیرم این لبخندِ گرم ِکج ات بحث انگیزترین تابلوی نقاشیِ قرن بعد شود با این ها چیزی از قدِ تنهایی های من آب نمی رود و هنوز شب ها روی شعرها از این پهلو... به آن پهلو... ... برای دوست داشتنت لبخندهایت را نه دلت را لازم دارم! "مهدیه لطیفی" نوشتن برای تو، لذتی ست که خودت هم آن را تجربه نکرده ای...